Hans Prins: “Het leven is vol verrassingen”
Verrassing.
Het leven is vol verrassingen. Ik ben geboren en getogen in Rotterdam. Als 19-jarige werd ik vrijwilliger bij de ziekenomroep van het Sophia Kinderziekenhuis. Daar leerde ik een aardig meisje kennen. Na een paar jaar, ik was inmiddels 25 en zij 19, wilden we trouwen, maar er was toen in Rotterdam voor ons geen huis en dat vonden we wel in Arnhem. Dus wij verhuisden naar Arnhem en wilden ons daar bij de ziekenomroep aansluiten. Maar die was er helemaal niet en binnen twee maanden na ons huwelijk maakten we de eerste uitzending van de door ons opgerichte omroep. Een half jaar later een spectaculaire live uitzending vanuit het Sonsbeek park tijdens Koninginnedag dankzij speciaal door militairen als oefening voor die uitzending aangelegde telefoondraad. Pipo de clown en de mensen achter de schermen van de Fabeltjeskrant werkten graag mee aan de uitzending.
Jaren later vond ik een nieuwe partner en met haar woonde ik in Almere. Zij overleed nu alweer bijna 6 jaar geleden en ik vond twee jaar later een andere aardige dame in Andijk. De afstand van Almere naar Andijk was aanleiding voor een zoektocht naar een woning in West Friesland en die zoektocht duurde niet de gebruikelijke 10 jaren, maar 10 weken. Een appartement in Zwaag. En drie maanden later vond ik een woning in Andijk. Helaas was ook deze liefde niet voor eeuwig en toen ik een aanbod vond voor een appartement in Venhuizen heb ik me gemeld als belangstellende. Er waren 77 andere belangstellenden, maar ik kreeg als doorstromer nu een jaar geleden dit appartement toegewezen. Maar alleen is maar alleen, ook als je inmiddels 84 jaren jong bent. Dus ik heb me bij een aantal instanties gemeld als vrijwilliger en werd zo onder meer maatje van twee dames, waarmee ik eenmaal per twee weken een kopje koffie dronk en een praatje maakte. En ik wandelde. Gemiddeld 10 km per dag.
Ik was nu niet op zoek naar een woning, maar naar een nieuwe lieve dame waarmee ik graag 100 wil worden. Of nog wat ouder. En dan krijg je op een dating site te maken met allerlei omstandigheden zoals een mevrouw van 81 die iemand van haar eigen leeftijd zoekt. Of iemand die in Hoorn woont en de afstand te groot vindt. Maar ook met dames die in het buitenland wonen en de afstand kennelijk helemaal geen punt vinden.
Om een kort verhaal lang te maken: ik werd eind augustus gevonden door een lieve dame die woont in Schiedam. Ik ging die kant op voor een eerste kennismaking. Al na een week waren we het eens, we kunnen elkaar niet missen. Dat is gek, maar daar is ook een liedje van gemaakt dat Elvis Presley in 1961 zong in een film en daarna zongen vele andere artiesten (waaronder Guus Meeuwis) hem na: “verstandige mensen zeggen, dat je niet zo haastig een dergelijk besluit moet nemen, maar ik kan er niets aan doen, want ik ben verliefd op jou”.
De afstand Schiedam-Venhuizen is maar 127 km enkele reis en dus leek het een goede zaak om in haar omgeving een plekje te zoeken. Die zoektocht duurde een paar dagen. Een appartement in Rotterdam had de belangstelling van 7 personen en ik was nummer 4 op die lijst. Nummer 2 liet al snel weten, dat de belangstelling werd ingetrokken. En ik mocht het appartement bezichtigen met nummer 1 en nummer 3. Na de bezichtiging was nummer 1 heel stellig: hij wilde het graag hebben. Maar enkele uren later bleek op de website van de woonstichting dat men het appartement toch niet wilde en was alleen nummer 3 als kandidaat over en die besloot na 24 uur ook, dat er niet langer belangstelling was.
Met als resultaat dat ik na bijna 60 jaar weer in Rotterdam ga wonen en dat ik me zeker erg thuis zal gaan voelen in de wijk PRINS Alexander in een zijstraat van de PRINSenlaan naast het PRINSenpark.
In september ben ik verhuisd en dan is het de vraag of ik nog langer kan en mag en wil meewerken aan het blad dat u nu leest. Dat hoeven we nu nog niet te besluiten, digitaal is daarvoor geen belemmering, dus wie weet komen we elkaar hier nog wel tegen.
Hans Prins.
